Lavera trekt zich terug uit Chinese markt. Goed nieuws, maar…!

Na Logocos en Weleda heeft ook Laverana, moederconcern van Lavera, besloten zich uit de Chinese markt terug te trekken. Het bedrijf wilde niet meewerken aan de door de overheid verplichte dierproeven op cosmetica.

Volgens Laverana heeft ieder mens op aarde het recht op hoogwaardige gecertificeerde natuurlijke cosmetica. Een reden dat het bedrijf naar eigen zeggen ook voor de Chinese markt heeft gekozen. Wel is Laverana vanuit haar grondslag altijd tegen dierproeven geweest. In China zijn dierproeven verplicht op buitenlandse producten die in Chinese winkels of lokaal beheerde webshops worden verkocht.

Laverana geeft in een Duitstalige verklaring aan dat het nooit dierproeven in opdracht heeft uitgevoerd en dat het alleen producten in China verkoopt met ingrediënten die in de EU zijn geregistreerd en goed gekeurd. Omdat is gebleken dat dierproeven op cosmetica voorlopig niet volledig worden afgeschaft, heeft Laverana besloten de levering aan China te stoppen en pas weer tot de Chinese markt toe te treden als alle cosmeticaproducten vrij zijn van proeven. Dit is even kort vertaald de strekking van hun onlangs verschenen statement (zie hier).

Natuurlijk ben ik blij dat Laverana heeft besloten de levering van nieuwe producten te stoppen. Ik vind hun streven dat iedereen recht heeft op bio heel nobel, maar los hiervan zit ik toch nog met wat vragen, waarvan de hamvraag is ‘zijn er nu wel of geen dierproeven uitgevoerd?’ Het statement is vrij vaag. Mooi dat de producten ingrediënten bevatten die in de EU zijn goed gekeurd, maar dit zegt voor de rest niks over het al dan niet in China moeten testen. En Laverana geeft aan dat er geen dierproeven zijn uitgevoerd of dat daar opdracht voor is gegeven, maar hoe het bedrijf dit hard kan maken is mij helaas onduidelijk. Het enige dat ik wel weet is dat er al een tijdje producten in lokale winkels in China worden verkocht (zie hier de lijst met lokale winkels).

In een FAQ-artikel verklaart Laverana dat het al jaren samen werkt met een distributeur in Hong Kong. Deze partner zegt dat dierproeven zoals ‘de media’ het voorschotelen niet voorkomen. Maar vervolgens staat in een voetnootje dat de Chinese wetgeving onduidelijk is. Bewust zodat bedrijven ontmoedigd raken en geen zin hebben om naar China te gaan. Nu ik zelf wat research heb gedaan, denk ik niet dat het te maken heeft met een ‘onduidelijke wet’, maar eerder met een bureaucratische weg die je moet afleggen om binnen te komen. Het is dus vooral een proces van een lange adem. Verder in het FAQ-artikel staat ook: “No producer can prevent animal testing from taking place, whether that producer is Lavera or another producer, if it is required by law.” Laverana zegt dus in het onlangs verschenen statement nooit dierproeven te hebben verricht, maar in het FAQ-artikel staat wel weer duidelijk dat je dierproeven niet kunt voorkomen als het moet van de overheid. Beetje tegenstrijdig als je het mij vraagt.

Geen enkele fabrikant heeft tot nu toe zin gehad om meer uitleg te geven over het registratieproces. Gelukkig is er op internet wel informatie over te vinden. Wanneer je als bedrijf op een legale manier cosmetische producten in China wilt gaan verkopen, moet je deze producten eerst laten registreren. Dit kan via de distributeur of een gespecialiseerd bedrijf zoals CIRS, Intertek of SFDChina.com. Het registratieproces is vrij ingewikkeld en er gaan enkele maanden tot zelfs een jaar overheen. De reden hiervoor is simpel: producten worden getest in één van de 25 gespecialiseerde labs in China. Allemaal. Stuk voor stuk. Kosten: tussen de 1200 en 3600 euro per ‘gewoon’ cosmeticaproduct. En dat is alleen nog maar het registreren. De tekst op de verpakking moet worden vertaald en aangepast voor de Chinese markt (woorden als ‘whitening’ zijn verboden), vervolgens moet je voor de export betalen, importbelasting enzovoort. Kortom, ‘even’ op de legale manier wat producten in China verkopen is er niet bij.

China maakt onderscheid tussen ‘gewone’ cosmeticaproducten zoals shampoo, lichaamsverzorging en gezichtscrèmes. Daarnaast zijn er speciale cosmeticaproducten zoals haarverf en sunblock. De speciale cosmeticaproducten worden vaak nog grondiger getest en de kosten om die te laten testen zijn dus ook hoger (twee keer zo duur, namelijk 2400 – 7200 euro per speciaal cosmeticaproduct). Wanneer je een product naar China wilt exporteren wordt eerst gekeken of het product verboden ingrediënten bevat (dit zijn er ongeveer 1200) die zijn opgenomen in The Hygienic Standard for Cosmetics (2007). Nieuwe en voor China onbekende ingrediënten moeten apart worden getest (9600 – 12000 euro per nieuw ingrediënt), hiervoor betaal je dus extra maar dit staat dus los van het testen op het eindproduct. Wanneer je je product laat registreren moet je onder meer opgeven welke ingrediënten erin zitten en samples opsturen naar een gespecialiseerd lab. Vervolgens wordt het eindproduct getest.

In het FAQ-artikel schrijft Laverana dat het ook speculatief is om te zeggen dat er in China dierproeven worden gedaan, maar hier kun je toch wel vrij duidelijk zien welke testen worden verricht. Naast chemische testen, de houdbaarheid worden er ook dierproeven verricht. Daarnaast vind je in dit overzicht , dat ingaat op wat er allemaal nodig is voor productregistratie, bij puntje zes dat er een testverslag van SFDA nodig is. Met andere woorden: zonder dit verslag geen registratie. Dit wordt ook weer bij de douane in de haven gecontroleerd, dus je kunt ook niet even grote ladingen binnen smokkelen. Wanneer je in dit artikel naar beneden scrolt vind je in tabel 3 een handig overzicht met de verschillen tussen Europa en China waarin ook duidelijk staat dat dierproeven voorkomen. Idem dito in deze powerpointpresentatie (pagina 21).

Ik baal er van dat Laverana geen zin heeft om antwoord te geven op mijn gestelde vragen en een beetje om de hete brij heen loopt. Want ik ben er helemaal niet op uit om een bedrijf in een kwaad daglicht te stellen en daarom geef ik Laverana ook de mogelijkheid om te reageren, maar ik denk dat ze het liever bij dit statement willen houden. Natuurlijk is het mooi dat ze de toevoer van producten naar China stoppen en dat ze wat dat betreft tot ‘inkeer’ zijn gekomen. Maar je maakt mij niet wijs dat al de producten in de winkels niet geregistreerd zijn en dat er dus geen proeven zijn uitgevoerd. Er is nog wel een legale manier om dierproeven te omzeilen en dat is producten lokaal in China laten maken, al dan niet met een net iets andere formule. Maar dit is een vrij kostbare aangelegenheid. En als dat zo is dan denk ik dat ze daar de afgelopen drie maanden ook met alle plezier antwoord op hadden gegeven. Het is immers een grote investering om lokaal een samenwerkingsverband aan te gaan en niet iets waar je over wilt zwijgen, maar iets waar je eerder op trots op bent omdat je op die manier dierproeven kunt omzeilen (?).

Onlangs maakt het BDIH bekend dat aangesloten bedrijven niet meer in China mogen zitten om hun certificaat behouden. Een stevig statement. Vanaf volgend jaar kun je er dus vanuit gaan dat merken met een BDIH-certificaat niet in China zitten. Dit zegt helaas niks over een eventuele geschiedenis van een aangesloten merk, maar het is in ieder geval een goede stap vooruit. Hopelijk volgen ook andere labelinstanties zodat op die manier ook certificaten meer waard worden en dat de producten gegarandeerd wereldwijd dierproefvrij zijn.

Meer weten over het registratieproces in China? Ik vind dat deze folder van CIRS (2012) vrij helder is geschreven.

Bron afbeelding: Krappweis via RGB.stock

“O.M.G. check dat heerlijke eten!” Een uitspraak die je mij wel zou kunnen horen zeggen. All That Food! staat voor heerlijk eten. Ik bedoel wie kun je daar nou niet blij mee maken? Mij in ieder geval wel!

3 Comments

  1. Natuurlijk is het fijn dat ze zich terugtrekken uit China, maar een vage verklaring haalt de vragen bij consumenten niet weg. Het linkje naar het statement doet het trouwens niet.

Geef een reactie

(*) Required, Your email will not be published